Wanneer trots en gemis samenkomen

Wanneer een bijzondere mijlpaal wordt bereikt, voel je niet alleen trots en blijdschap, maar soms ook het gemis van degene met wie je dat moment zo graag had willen delen.

Bijna twaalf jaar geleden werd deze foto gemaakt.

Een jonge vader, een trotse moeder en een kleine jongen die nog een hele toekomst voor zich had. Op dat moment stond niemand stil bij hoe kostbaar zo'n gewone dag eigenlijk is. Het leven ging zijn gang. Er werd gelachen, gedroomd en vooruitgekeken naar wat de toekomst zou brengen.

En toch kijk ik vandaag met andere ogen naar deze foto.

Deze week haalde mijn zoon Driek zijn examen.

Een moment waar ik ontzettend trots op ben. Een mijlpaal die gevierd mag worden. Het resultaat van jaren hard werken, doorzetten en groeien. Als moeder geniet ik van zijn blijdschap en ben ik dankbaar voor de jongeman die hij is geworden.

Maar juist op zulke momenten voel ik ook hoe dichtbij gemis kan komen.

Want naast de trots is er ook verdriet. Niet omdat ik niet blij ben, maar omdat er iemand ontbreekt. Iemand die hier zo graag bij had willen zijn. Iemand die net zo trots zou zijn geweest als ik.

Rouw heeft geen einddatum.

Mensen vragen soms of het na verloop van tijd makkelijker wordt. Mijn antwoord is vaak dat rouw niet verdwijnt. Het verandert van vorm. Je leert leven met het gemis, maar op bijzondere momenten laat het zich vaak weer even zien.

Een diploma-uitreiking.
Een verjaardag.
Een eerste baan.
Een huwelijk.
De geboorte van een kind.

Momenten waarop je heel even denkt: Kon ik dit nog maar samen beleven.

Toen Driek hoorde dat hij geslaagd was, zei hij vrijwel direct tegen mij:

"Mam, ik voelde dat hij erbij was."

Die woorden raakten mij diep.

Mijn hart vulde zich tegelijkertijd met trots, liefde, verdriet en dankbaarheid. Want hoe bijzonder is het dat liefde zo voelbaar kan blijven, zelfs wanneer iemand er fysiek niet meer is?

Liefde stopt niet wanneer iemand overlijdt.

Ze leeft voort in herinneringen, verhalen, eigenschappen en momenten waarop we even stilstaan bij degene die we missen.

Vandaag denk ik niet alleen aan ons eigen verhaal.

Ik denk aan alle vaders en moeders die hun partner moeten missen terwijl hun kind een bijzondere mijlpaal bereikt.

Ik denk aan alle jongeren die geslaagd zijn en die zo graag nog één keer het trotse gezicht van hun overleden vader of moeder hadden willen zien.

Ik denk aan iedereen die tijdens een feestelijk moment voelt dat er iemand ontbreekt.

Misschien herken jij dat gevoel ook.

Dat je blij bent en verdrietig tegelijk.

Dat je lacht en tegelijkertijd een brok in je keel voelt.

Dat je geniet van het moment, maar ook even terugdenkt aan wat had kunnen zijn.

Weet dan dat beide gevoelens er mogen zijn.

Je hoeft niet te kiezen tussen geluk en verdriet.

Je hoeft niet te kiezen tussen verder leven en blijven herinneren.

Beide mogen naast elkaar bestaan.

Juist dat is liefde.

Daarom wil ik je vandaag uitnodigen om stil te staan bij wat er wél is. Bij de mensen om je heen. Bij de gesprekken aan tafel. Bij een knuffel, een wandeling of een onverwachte glimlach.

Want uiteindelijk zijn het vaak niet de grote gebeurtenissen die we ons herinneren.

Het zijn de kleine momenten die een plek krijgen in ons hart.

En soms voel je dan ineens wat mijn zoon zo mooi verwoordde:

"Ik voelde dat hij erbij was."

❤️

‍