Je raakt jezelf kwijt in rouw- soms pas jaren later

Rouw en zelfzorg – jezelf kwijt raken (en weer terugvinden)

Rouw is iets geks.
We denken vaak dat rouw meteen na het overlijden komt. Dat je dan verdrietig bent, moe, uit balans. En dat het daarna langzaam weer beter gaat.

Maar in de praktijk zie ik – en heb ik zelf ervaren – dat het vaak anders loopt.

Soms gaat het eerst ‘best goed’.
Je regelt alles. Je staat er. Voor je kinderen. Voor je werk. Voor de buitenwereld. Het leven gaat door, en jij gaat mee.

En dan… jaren later.

Het begint onschuldig

Het begint vaak klein.
Een griepje dat maar niet overgaat.
Spierpijn.
Altijd moe.
Slecht slapen.
Geen energie meer.

Je denkt: ach, hoort erbij.
Drukte. Stress. Leeftijd. Gewoon even doorbijten.

Tot je op een dag merkt:
ik ben mezelf kwijt.

Je herkent jezelf niet meer.
Je bent leeg.
Overprikkeld.
Emotioneel of juist helemaal vlak.
En ergens diep vanbinnen komt die vraag:

Is dit het nu?

Stil staan terwijl alles doorgaat

Je bent je maatje kwijt.
Degene met wie je je leven deelde.
Jaren samen – of misschien kort, maar intens.
Iemand die jouw houvast was.
Die het leven compleet maakte.

En ondertussen:

• je werk gaat door
• je kinderen hebben je nodig
• vrienden leven verder
• de wereld draait gewoon door

Dat is goed. En tegelijk is het zó moeilijk.
Want vanbinnen sta jij stil.

En dan de omgeving…

Krijg je de ruimte op je werk?
Snappen collega’s dat dit geen ‘dipje’ is?

Begrijpen vrienden het?
Of hoor je vooral:
“Het is al zo lang geleden.”
“Je moet weer vooruit.”

En familie…
Bedoelen ze het goed, maar voelen ze je niet écht?

Dat maakt het verlies soms nóg eenzamer.

Rouw komt soms later

Wat ik mensen wil meegeven – en waarom ik dit schrijf:

👉 Rouw komt niet altijd meteen.
👉 Soms meldt het zich pas na jaren.
👉 Vaak vermomd als iets lichamelijks.

En nee, dat betekent niet dat je het ‘verkeerd’ hebt gedaan.
Het betekent dat je lang sterk bent geweest.
Misschien te lang.

En dan? Wat doe je dan?

Dan mag je stoppen met vechten.
Dan mag je erkennen: dit is rouw.

Je hoeft het niet alleen te doen.
Je hoeft niet eerst helemaal vast te lopen.

Er is een weg terug.
Niet naar wie je was – maar naar wie je nu mag worden.
Met alles wat je hebt meegemaakt.

Ik loop een stukje met je mee

Ik ben er voor mensen die zichzelf kwijt zijn geraakt in rouw.
Zacht. Zonder oordeel.

Geen snelle oplossingen.
Geen verkooppraatje.
Maar ruimte.
Aandacht.
En samen kijken: wat heb jij nodig om weer steviger te staan?

Ik werk in Noord‑Brabant, en begeleid mensen die vastlopen na verlies – soms pas jaren later.

Als dit herkenbaar voor je is… weet dan: je bent niet raar, niet zwak en niet alleen.

Je mag hulp vragen.
En je mag weer thuiskomen bij jezelf.

Liefs,
Linda

‍