Londen met Driek: trots en gemis hand in hand.

“Mama, ik wil naar Londen. Dat is mijn wens.”

“Oké jongen,” zei ik.
“Dan gaan we tegen de kerst. Omdat jij dat zo mooi vindt.”

Ik had niet gedacht dat het zó zou zijn.
Samen op reis met je tienerzoon.
Leuk, ja.
Maar ook intens.
Diep.
Bijzonder.

We gaan vaker samen weg. Dat klopt.
Maar deze keer was anders.
Alsof we even in onze eigen bubbel zaten.
Samen lopen door straten vol lichtjes.
Lachen.
Praten.
Stil zijn zonder dat het ongemakkelijk voelt.
Gewoon samen.

En toen kwamen we thuis.

De koffers nog niet eens helemaal uitgepakt.
En ineens brak hij.
Mijn zoon.
16 jaar.
Al 11 jaar zonder zijn vader.

“Ik mis papa, mam…”
Tranen met tuiten.
Zo rauw.
Zo puur.
Zo echt.

En wat doe je dan?

Je doet niets.
Je houdt vast.
Je laat het verdriet er zijn.
Je zegt niet: het komt wel goed.
Want dat is nu niet zo.

Ik trok hem tegen me aan.
En terwijl ik hem vasthield, brak er ook iets in mij.
Mijn hart.
Weer.

Waarom…
Die vraag die ik nooit hardop stelde.
Maar die er altijd is geweest.
En die rond deze dagen ineens weer dichterbij komt.

Waarom hij?
Waarom wij?
Waarom een kind zonder vader?

Ik heb geen antwoord.
Nog steeds niet.

En nu staat de kerst weer voor de deur.
Voor veel mensen een tijd van samenzijn.
Met geliefden.
Familie.
Vrienden.
Warmte.
Licht.

Voor weduwen ook.
Maar dan… zonder hun geliefde.

Het gemis wordt met deze dagen voelbaarder.
In je hoofd.
In je hart.
Maar ook in je lichaam.
Bewust of onbewust reageert alles mee.

En als je kinderen hebt, voelen zij dit ook.
Ze zeggen het niet altijd.
Ze laten het niet altijd zien.
Maar het is er.
Geloof me.

Rouw stopt niet omdat de tijd verstrijkt.
Rouw groeit mee.
Met de jaren.
Met de leeftijd.
Met het besef van wat er ontbreekt.

En op zulke momenten…
dan ben ik gewoon mama.
Niet sterk.
Niet oplossingsgericht.
Maar aanwezig.

Met open armen.
Met tranen.
Met liefde.

Elke keer als wij samen op pad zijn,
mis ik mijn man.
De vader van ons kind.
Juist op die mooie momenten.

En toch weet ik ook dit:
hij loopt naast ons.
Elke dag.
In alles wat we doen.
In wie mijn zoon is geworden.
In wie wij samen zijn.

Deze dagen nodigen ons uit om stil te staan.
Bij de mensen die we verloren hebben.
Bij het gemis dat altijd mee loopt.
En óók bij wat we nog hebben.

Rouw blijft.
Hoe lang het ook geleden is.

Laat het naast je lopen.
Omarm je gevoelens.
Je hoeft het niet weg te duwen.
Je hoeft het niet mooier te maken dan het is.

Herken je dit?
Weet dan dat je niet alleen bent 🤍

‍