Leven en ziek zijn, hand in hand

Leven en ziek zijn – hand in hand

Leven en ziek zijn kunnen naast elkaar bestaan.
Dat hebben wij geleerd.

Jij wist dat je niet lang meer had.
Maar onze zoon wist dat niet.
En dat is precies wat normaal is voor een kind van vier.

Hij leefde.
Hij speelde.
Hij lachte.
Hij was gewoon kind.

Wij kozen ervoor om open te zijn.
Een open boek.
Geen geheimen, maar ook geen zwaarte op zijn schouders.

Driek betrok je erbij.
Hij mocht zien wat er was.
Hij mocht voelen wat er gebeurde.
Hij mocht ervaren, op zijn manier.

Zonder druk.
Zonder grote woorden.
Zonder dat hij meer hoefde te dragen dan een kind kan dragen.

Overdag was er het leven.
Gewoon het leven.
Met momenten die klein leken, maar achteraf zo groot bleken te zijn.

’s Avonds, als Driek sliep, waren wij samen.
Dan spraken wij over alles wat kwam.
Over afscheid.
Over jouw begrafenis.
Over muziek.
Over foto’s.

Het klinkt misschien vreemd, maar het voelde normaal.
Omdat dit ons leven was.
Dit was waar we middenin stonden.

Nu, zoveel jaren later, kijk ik anders terug.
En zie ik pas echt hoe sterk jij was, Quint.

Niet alleen omdat je wist dat je ziek was.
Maar omdat je bleef zorgen.
Voor mij.
Voor ons gezin.

Je besprak alles met mij.
Je regelde wat nodig was.
Je durfde vooruit te kijken, terwijl je wist dat jouw toekomst korter was dan de onze.

Dat was geen afstand.
Dat was liefde.

Als iemand ziek is, leer je anders kijken.
Je koestert elk moment.
Hoe klein ook.

Als iemand gezond is, sta je daar vaak niet bij stil.
Totdat iemand er niet meer is.
Dan pas voel je hoe bijzonder al die gewone momenten waren.

Wat jij ons gaf, ging verder dan woorden.
Het was rust.
Het was zorg.
Het was liefde, tot het einde.

En Driek?
Die mocht kind zijn.
Precies zoals jij het wilde.

‍